Betrokkenheid op school

Betrokkenheid op school

In januari kregen we hier het eerste rapport van het jaar. Ik schreef naar aanleiding daarvan een stuk over het 10 minuten gesprek. Redenen waarom je wel moet gaan. En het leverde ontzettend veel reacties op. Mama’s die het herkenden, mama’s die het nooit overslaan. Maar ook andere feedback. Zo ook van een collegajuf. “Als je al niet eens die 10 minuten kan opbrengen om naar school te komen voor een gesprek, dan ben je niet geïnteresseerd in je kind. Nou ja in elk geval niet in het leven van je kind op school. Niet betrokken…..”
In eerste instantie schrok ik van die opmerkingen. Pardon? Niet betrokken? Ehhh…

Nu kan ik hier een hele uitleg gaan geven dat ik echt heb meegemaakt dat de juf mij op school vroeg wat ik kwam doen tijdens dat gesprek, maar nee. Wel wil ik het vandaag hebben over betrokkenheid op school. Of beter gezegd, betrokkenheid bij je kind.Betrokkenheid bij kind

Betrokkenheid op school

Voor mij is het niet meer dan vanzelfsprekend om betrokken te zijn op school. Je kunt wel zeggen dat ik dat met de paplepel ingegoten heb gekregen. Onze moeder was altijd aan het helpen op school. Stencilen, een soort van kopieren is dat (voor iedereen die na 1980 is geboren), helpen op de creamiddagen, rond kerst, Sinterklaas en op schoolreis. Zelfs toen onze broer nog een heel klein broertje was. Hij ging dan gewoon mee naar school.
En het was zelfs een beetje feest als wij mochten overblijven, omdat zij als overblijfmoeder moest invallen. Normaal aten we altijd thuis namelijk.

En zo gaat het bij mij nu ook. Toen A net op school was, werkte ik nog fulltime. Ik kon daarom niet altijd mee met uitjes. Maar heel vaak nam ik vrij. Voor de spelletjesochtend en even later de sportdag en voor het schoolreisje. En natuurlijk ook als rijmoeder naar diverse dingen.
Toen ik thuis zat, ging T ook gewoon mee. Ook toen ik leesmoeder was in de klas van A. Hij ook een boekje, of hij luisterde gewoon gezellig naar al die voorlezende kinderen.

 

Moeder Hanneke

Moeder Hanneke, nee niet de andere helft van deze mama’s maar een andere moeder Hanneke, helpt niet. Haar hele relaas is uitgebreid in het nieuws geweest afgelopen januari. Gemist? Je leest het hier.
En zo zijn er natuurlijk veel meer moeders die niet helpen op school. Een bewuste keuze of misschien wel ongewenst. Die groep moeders is er ook.
Ik snap moeder Hanneke ergens wel. Er zijn ook activiteiten waar ik heel ongelukkig van wordt. Vraag mij niet om vrijwilligerswerk te doen met mensen met een beperking. Daar word ik, en ook de ander, heel ongelukkig van. Dus laat moeder Hanneke maar thuisblijven. Ik ben blij dat zij andere kwaliteiten heeft.

Minder betrokken?

Is moeder Hanneke nu minder betrokken bij school?
In zekere zin wel, maar volgens mij zit betrokkenheid bij school niet alleen in het aanwezig zijn bij activiteiten of het voeren van 10 minuten gesprekken. Betrokkenheid kan zich volgens mij uiten op vele gebieden, want net als in de klas, brengt iedere ouder zijn eigen kwaliteit mee naar school.
Zo kan het zijn dat er een vader is met een grote aanhanger, die 2x per jaar voor komt rijden om de Sinterklaas- en kerstspullen van en naar de opslag te rijden. Er is een ouder met creatief talent die helpt met het ontwerpen van het nieuwe logo van de school. Ouders die goed kunnen verven en het schoolplein opknappen in het weekend. Ouders die graag pannenkoeken bakken voor een activiteit op school. En ook ouders die geen tijd willen of kunnen maken. En dat is prima. Ik hoop dan van harte dat zij een stapje harder doen voor mensen met een lichamelijke of geestelijk beperking. Loop ik wel harder voor hen op school. De school is een afspiegeling van de maatschappij.Betrokkenheid op school

Niet op school, niet betrokken bij je kind?

Wat ik ook hoorde, en waar ik eerlijk gezegd een beetje van schrok, was de suggestie dat als je geen 10 minuten investeert in je kind met een 10 minuten gesprek dat je dan je kind te kort doet.
Nu denk ik niet, dat een kind er beter van wordt, als de ouders naar een 10 minuten gesprek gaan op school. Zeker niet als het een gesprek alleen met de juf is. De interesse in het schoolwerk van een kind draait niet om een 10 minuten gesprek.
Ik breng ze naar school, kijk ’s ochtends mee naar hun werk. Help ze als ze vragen hebben over het werk en ik praat elke dag met mijn kind over school. Wat hebben ze gedaan, vonden ze het leuk of juist moeilijk? Aan tafel oefenen we tafels, praten we nog eens na over breuken of over de ruzie in de bouwhoek. De leuke gymles komt aan bod en ik weet ook de naam van de vakleerkrachten die je meestal niet ziet.

Zo laat ik aan mijn kinderen zien dat ik ook op deze manier betrokken ben. Ze nemen spullen mee van huis naar projecten over de ruimte, wereldsteden of….. En zo kun je volgens mij ook prima betrokken zijn, zonder regelmatig op school te komen. Zeker als dat niet in je mogelijkheden ligt om te rijden, te knutselen of luizen te pluizen. En ik weet zeker dat die kinderen ook voelen dat hun mama of papa betrokken is.

Of niet?

Advertenties

11 gedachtes over “Betrokkenheid op school

  1. Marguerita zegt:

    Tja… ik vind het wel lullig eerlijk gezegd dat bepaalde moeders niet helpen op school. Je zorgt er met elkaar toch voor dat ook jouw kind bepaalde activiteiten kan doen. Gelukkig zijn bij ons op school veel moeders betrokken, dat zorgt ervoor dat je ook minder hoeft te doen.

    Like

  2. lotuswritings84 zegt:

    Wat helpen betreft, ben ik het volkomen met je eens. Sommige ouders hebben niet heel veel affiniteit met andermans kinderen. Of ze houden lastig het natuurlijk overwicht. Waarom zou je van het verlangen dat ze komen helpen? Daar is niemand bij gebaat. Ik probeer ieder jaar wel iets te doen, maar heb twee kinderen die te druk zijn om mee te nemen. En veel vindt plaats op vrijdag (mijn enige werkdag). Dus momenteel verzaak ik nog weleens, wat ik in de toekomst weer wil compenseren.

    Dan het tienminutengesprek: eigenlijk vind ik het raar als je dat niet voert. Voor een juf zijn contactmomenten best belangrijk, denk ik. En naarmate je kind ouder wordt, nemen die steeds meer af. Ik ben het met je eens dat je idd op andere manieren zeker ook betrokken kan zijn (en die manieren belangrijker zijn), maar het gesprek hoort er toch wel bij. Haha lang verhaal! Had net zo goed een blog kunnen schrijven 😂

    Liked by 1 persoon

  3. Mrs Curly zegt:

    Vind ik helemaal waar! Ik ga altijd naar de oudercontacten (of de tienminutengesprekken) en eerlijk gezegd zit ik daar gewoon niks te doen. Het is iedere keer weer hetzelfde: het gaat goed, hij gaat vooruit zoals hij moet vooruit gaan en zijn resultaten zijn heel goed.
    Ik veronderstel ook dat als er iets noemenswaardig gebeurt de juf het wel tussendoor even laat weten en we dan ook een gesprek kunnen aangaan en ze er niet wekenlang mee wacht tot aan het oudercontact. Dat zou pas absurd zijn.
    Ik breng mijn zoon iedere dag naar school en haal hem iedere dag af, help hem elke dag met huiswerk/studeren, praat elke dag met hem over hoe zijn dag is geweest enzo, … Volgens mij is dat inderdaad meer betrokken zijn dan om de zoveel weken eens 10 minuten in dat lokaaltje te gaan zitten zonder hemzelf.

    Liked by 1 persoon

  4. Alexandra zegt:

    Ouders kunnen op verschillende manieren betrokken zijn en daar ben ik het zeker mee eens. Op momenten zoals pannenkoeken bakken en helpen bij de sportdag e.d. gaat het niet om jouw kind maar om groepen kinderen en praat je op zo’n moment niet over hoe het kind sociaal-emotioneel is/ zich gedraagt en hoe het met het leren gaat. Bij de 10-minutengesprekken wel. Daarom vind ik of dat het nou goed of niet goed gaat met het kind (welzijn en leren) je als ouder toch naar het gesprek komt. Op zijn minst om belangstelling te tonen, maar ook om even persoonlijk contact te hebben. Bovendien heb ik als juf vaak ook vragen over het kind in de de thuissituatie.

    Like

    • Marijke zegt:

      Maar ook 3x per jaar? Als je de ouders regelmatig spreekt en ziet? Vind je dan 1x voldoende?
      Ben echt zo nieuwsgierig wat andere juffen dan met mij zouden bespreken die keren

      Like

  5. Juf kaat zegt:

    Ik vind als juf het ook echt belangrijk om tenminste 3x per jaar ouders te kunnen spreken over alleen het eigen kind. Natuurlijk ben ik superblij met ouders die me altijd hulp bieden bij een uitstapje, knutselactiviteit of de pannenkoeken. Maar op die momenten kan ik niet echt met de ouders in gesprek over het eigen kind. Hoe het thuis gaat, waar speelt ze (of hij natuurlijk) mee, spreekt ze veel af? Hoe gaat dit dan. Liever thuis of net zo graag bij de ander. Waar zijn ouders trots op bij het kind enz enz. Ik vind dit zo’n waardevolle momenten. En ik geniet ook om alle mooie momenten die ik in de afgelopen periode met hun kind heb meegemaakt te mogen delen met de ouders. Waar ben ik trots op, waar loop ik nog tegenaan. Ouders hebben vaak waardevolle tips en die bespreek je niet tijdens een excursie.

    Like

    • Marijke zegt:

      Dank je wel voor je uitgebreide reactie! Heel interessant om meer te horen, en ook echt over de inhoud. Geeft mij stof tot nadenken! Wel knap als je zo diep kan in 10 minuten! Respect

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s